O Dorocie

Dorota Anna Świeniewicz

Dorota-Świeniewicz-przyjęcie-piłki

Data urodzenia: 27.07.1972 r.
Miejsce urodzenia: Głuszyca k. Świdnicy
Wzrost: 180 cm
Waga: 64 kg
Pozycja: Przyjęcie
Zasięg w ataku: 316 cm
Zasięg w bloku: 305 cm

 

Już jako dziecko Dorota była bardzo energiczna. Większość wolnego czasu spędzała biegając po okolicy i wymyślając zabawy, w których kroku potrafili dotrzymać jej jedynie koledzy. Bieganie wychodziło jej na tyle dobrze, że przez chwilę rozważała nawet jego trenowanie. Przypadek oraz budowa anatomiczna sprawiły, że jej życie potoczyło się odmiennym torem.

Kiedy była w III klasie, w jej szkole podstawowej pojawili się trenerzy klubu siatkarskiego Polonia Świdnica. Po ustawieniu pod tablicą wszystkich dziewczynek, skrupulatnie wybierali te najwyższe i zapraszali na testy sprawnościowe. O ile przeciętny wzrost Doroty nie zainteresował szkoleniowców, o tyle ich uwagę przykuły długie stopy i duże dłonie dziewczynki. Doszli do wniosku, że w życiu może być dobrą siatkarką lub dobrą pianistką. Postanowili dać jej szansę na to pierwsze.

Testy sprawnościowe Dorota zaliczyła z wynikiem bardzo dobrym, co skutkowało trzecią już zmianą szkoły podstawowej, tym razem dostosowanej do programu treningowego. 10-cio letnia wówczas Dorota nie od razu zapałała miłością do tej dziedziny sportu. Początkowo wolała spędzać czas z rówieśnikami zamiast trenerami, notorycznie opuszczała więc poranne zajęcia z siatkówki. Przyzwyczajona do chłopięcego towarzystwa, nie polubiła także klasy, którą stanowiły wyłącznie dziewczynki. Jej wrodzony talent sprawił jednak, że niewiarygodnie szybko nabywała nowe, coraz bardziej zaawansowane umiejętności siatkarskie i powoli zaczęła odnajdywać się w nowych realiach.

Przełomem było powołanie w wieku 13 lat do polskiej reprezentacji juniorek młodszych. Po nieudanym zgrupowaniu Dorota zaczęła całkowicie poświęcać się treningom. Znajomi przecierali oczy ze zdumienia, kiedy okazało się, że zamiast regenerować siły, w swoim wolnym czasie Dorota namawia woźnego na otwarcie sali gimnastycznej i w samotności doskonali technikę setki razy odbijając piłkę o ścianę. Kiedy w 1991 r. powołano ją na kolejne zgrupowanie, tym razem seniorek, pokazała na co ją stać i od tej pory co roku, aż do 2009 r. powoływana była do kadry polskiej. W latach 2000-2002 zawiesiła reprezentowanie kraju w związku z próbą obsadzenia jej na pozycji libero przez trenera Zbigniewa Krzyżanowskiego. Po tym jak w 2005 r. podczas finału Mistrzostw Europy w Zagrzebiu Dorota wybrana została najbardziej wartościową zawodniczką, szkoleniowiec przyznał się, że mylił się co do jej umiejętności.

9 lat swojej kariery Dorota spędziła we włoskim Sirio Despar Perugia, wielokrotnie zdobywając z nim najwyższe trofea tego kraju wraz z tytułem najlepszej zawodniczki ligi włoskiej. Na początkową barierę językową znalazła proste rozwiązanie – podczas spotkań z koleżankami zawsze nosiła przy sobie notes i słowa zastępowała obrazkami. Będąc zawodniczką Perugii, równolegle reprezentowała barwy naszego kraju, dwykrotnie sięgając dla Polski po złoty medal Mistrzostw Europy w 2003 oraz 2005 r. Z Włoch wróciła do kraju w 2006 r., gdy postanowiła zostać matką. Ciąża nie przeszkadzała jej w licznych projektach, jak choćby nauka dzieci gry w siatkówkę plażową czy trenowanie dziewcząt w klubie Hubert Ochota, gdzie tydzień przed rozwiązaniem prezentowała podopiecznym jak należy prawidłowo stać na rękach do przewrotu.

Po przyjściu na świat synka w 2007 r., Dorota nie zagrzała miejsca w kraju na długo. Już w tym samym roku upomniał się o nią hiszpański klub Icaro Allaro Palma de Mallorca, a rok później włoski Santeramo. Ostatnie trzy lata swojej kariery aż do 2012 r. grała w rodzimym BKS-ie Bielsku-Biała oraz Atomie Trefl Sopot. Z siatkarską publicznością pożegnała się w 2012 roku podczas World Grand Prix w Łodzi.

Aktualnie Dorota jest bardzo zaangażowana w działalność charytatywną mającą na celu umożliwienie zdolnym, młodym ludziom rozwijanie talentu sportowego niezależnie od sytuacji materialnej. Inspiracją do stworzenia fundacji były liczne kontakty z dziećmi, dla których Dorota stała się autorytetem i motywacją do ciężkiej pracy. Nierzadko spotkania takie przerodziły się w trwałą relację na całe życie, a mali siatkarze wyrastają właśnie na pierwszoligowych polskich zawodników.

Kalendarium:

1972 – urodziła się Dorota
1981 – w III klasie szkoły podstawowej wyselekcjonowana do klubu Polonia Świdnica
1986 – pierwsze powołanie na zgrupowanie kadry narodowej juniorek młodszych
1991 – pierwsze powołanie do kadry narodowej seniorek
1996 – Mistrz Polski z BKS-em Bielsko-Biała
1998 – 2006 – Despar Perugia
1999 – Puchar Włoch
2000 – Zwycięstwo Puchar Zdobywcow Pucharów
2003 – złoty medal Mistrzostw Europy, Ankara
2003 – Puchar Włoch
2003 – Mistrz Włoch
2005 – Mistrz Wloch
2005 – Zwycięstwo Puchar CEV
2005 – złoty medal Mistrzostw Europy, Zagrzeb
2005 – Puchar Włoch
2006 – Zwycięstwo Liga Mistrzyń
2006 – Uznana przez CEV najlepszą siatkarką Europy 2005
2007 – Icaro Allaro Palma de Mallorca ( V-ce Mistrz Hiszpanii )
2008 – Santeramo
2009 – BKS Aluprof Bielsko-Biała
2009 – zakończenie kariery reprezentacyjnej
2010 – Mistrz Polski z BKS-em Aluprofem Bielsko-Biała
2011 – Atom Trefl Sopot ( V-ce mistrz Polski )
2012 – zakończenie kariery siatkarskiej